Homepage text wide getto

74. rocznica powstania w getcie warszawskim

Pisze Jan Jagielski

Spacerujemy ulicami warszawskiego Muranowa w kwietniowym słońcu. Z trudem możemy sobie wyobrazić, że 74 lata temu w tym miejscu toczyły się najkrwawsze walki powstania w getcie. Oglądamy zdjęcia, które przedstawiają płonące budynki i nie możemy dziś uwierzyć, że to z nich skakali powstańcy, wybierając śmierć w walce. Czytamy dzienniki pisane w bunkrach w kwietniu i maju 1943 roku i tym bardziej nie rozumiemy, jak możliwe było zaistnienie takiego okrucieństwa, jakie dotknęło setki tysięcy polskich Żydów, mieszkańców naszego miasta.

Przed wojną Warszawa była w 1/3 miastem żydowskim. Od początku okupacji postanowiono wyizolować ludność żydowską. Kilka miesięcy po rozpoczęciu wojny, już w grudniu 1939 roku Żydom nakazano nosić na prawym ramieniu białe opaski z niebieską gwiazdą Dawida. Kolejnym krokiem było wyznaczenie terenu, na którym musieli zamieszkać Żydzi. Dzielnicę żydowską oznaczono jako zagrożoną epidemią tyfusu. Około 115 tys. Polaków musiało się wyprowadzić z tego terenu, natomiast z Pragi i innych rejonów Warszawy przesiedlono ok. 150 tys. Żydów.

15 listopada 1940 roku zamknięto getto. Na obszarze 307 ha (co stanowiło 2,7% powierzchni Warszawy), uwięziono 370 tys. Żydów. W 1941 w getcie warszawskim przebywało już około 500 tys. Żydów, koncentrowanych tu z mniejszych miejscowości. 22 lipca 1942 roku rozpoczęto wysiedlanie Żydów do obozu Zagłady w Treblince. W ramach tak zwanej wielkiej akcji likwidacyjnej getta do 15 września 1942 roku wywieziono 300 tys. osób.

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem